هميشه رفتن رسيدن نيست،

 اما براي رسيدن چاره  اي جز رفتن نيست

 در بن بست ...هميشه راه آسمان باز است

 پرواز را بايد آموخت! هر چه نور بيش تر ،

 سايه ها عميق تر! ...

 

رویای با تو بدون را در  

 

آینه ترک خورده چشمانت

 

شکسته دیدم

 

باید تورو پیداکنم شاید هنوزم دیر نیست !              

توساده  دل کندی ولی تقدیر بی تقصیر نیست !

با اینکه بی تاب منی ، بازم منو خط میزنی!!

باید تورو پیداکنم تو با خودت هم دشمنی !

کی بایه جمله مثل من میتونه آرومت کنه ؟

اون لحظه های آخر از رفتن پشیمونت کنه ؟

دلگیرم از این شهر سرد ، این کوچه های بی عبور،

وقتی به من فکر میکنی حس میکنم از راه دور

سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست
سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست
تو یه رویای کوتاهی دعای هر نظرگاهی
شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه میخواهی

من آن خاموش خاموشم که با شادی نمیجوشم
ندارم هیچ گناهی جز که از تو چشم نمی پوشم
تو غم در شکل آوازی شکوه اوج پروازی
نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی

مرا دیوانه میخواهی ز خود بیگانه میخواهی
مرا دلباخته چون مجنون ز من افسانه میخواهی
شدم بیگانه با هستی زخود بیخود تر از مستی
نگاهم کن نگاهم کن شدم هر آنچه میخواستی
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

بکش دل را شهامت کن مرا از غصه راحت کن
شدم انگشت نمای خلق مرا تو درس عبرت کن
بکن حرف مرا باور نیابی از من عاشق تر
نمیترسم من از اقرار گذشت آب از سرم دیگر
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

خسته خسته ام ... از زمانه

از صدایه گریه های بی بهانه

خسته خسته ام...از عبور لحظه ها

از لحظه های بی تپیش بی ترانه

خسته خسته ام... از فراق و انتظار

از سکوت هر شب کنج خانه

خسته خسته ام...از شنیدن قصه های عاشقانه

ازدلدادگیهای صادقانه و رویاهای کودکانه

خسته خسته ام...از عشقی که شد همبستر کینه های ابلهانه

کاش توی قحطی مهرو وفا                   

دل و گره زد به ضریح یه نگاه

رفــــت اون دور دورا

شد از این آدمـــا جدا

رسید بـــه آسمون خدا

من و تو تنــــــــهای تـــــــــــنها

نگاه کن چگونه آسمان بی ستاره شد                                          

دل بی قرار   سرگشته و  آواره شد

نگاه کن چگونه از چشمان اشک چکیده شد

گل گلدون از بی مهری خشکیده شد

نگاه کن چگونه حریم عشق به دست نامحرمان دریده شد

حرمت مستی عشق به جام می آلوده شد

نگاه کن چگونه لاف عاشقی همهجا پر آوازه شد

ریسمان راست و دروغ درهم تابیده شد

ای افسونگر                                                            

دستان معجزه آسایت را در دستان سرد من بگذار

تا گرما بخش زندگیم شود

از کنارم بسردی مگذر

فقط لحظه ای درنگ

تا نگاه گذرایت آرام جانم شود

آخرین فرصت را از من مگیر

جرعه ای از مهربانیت را بر لبان تشنه ام بچشان

تا جانم سیراب مهرتو شود

ولبخندی کوچک

تا خاطره اش خالق محالترین آرزوهایم شود

امشب به ملاقات آمده ام برای دل سپردن به خیال با تو بودن

فقط لحظه ای امتداد نگاهت را بر من بی افکن                 

تا در عمق نگاهت حس با تو بودن را بیابم

و چشمان پر از تمنا را به ضریح نگاهت گره زنم وببارم

فقط لحظه ای امتداد نگاهت را برمن بی افکن

تا ببینی نگاه پر از التماس چگونه چشم به لبانت دوخته اند

و دستان پر از نیاز چگونه به سویت دراز شده اند            

فقط لحظه ای امتداد نگاهت را بر من بی افکن

تا ببینی هر شب به امید شنیدن صدایت دل بسته ام

وچگونه دست بسته در حصارت نشسته ام      

فقط لحظه ای امتداد نگاهت را بر من بی افکن

مهربانم مرا پیدا کن. من در امتداد یک شب مه گرفته به سو سوی ستاره ای اسیرم. 

 صدای مرا بشنو صدای من در همهمه یک دنیای شلوغ گم شده

. تنها تو میتوانی رد پای قلب مرا در این ازدحام پیدا کنی

قلبی که حتی خودم آن را گم کرده ام

.مهربانم تو تنها کسی هستی که حتی در تاریکی مطلق باز هم رنگ صورتی احساسم را میبینی

  و من هنوز در لابه لای خاطرات پاره پاره و مبهم به دنبال عطر نگاه وطنین گرم صدای تو میگردم

  مـهربانــــم مـــــرا پیـــــدا کــــــــن